Mijn eerste blog, het is er dan toch echt van gekomen...
Nadat ik enkele uren geleden een blog had gelezen van een van mijn vele vrienden op hyves (namen worden niet genoemd) kreeg ik inspiratie om hetzelfde te gaan doen.
"Kom op joh! Schrijf ook eens een blog!" werd geroepen. Ik twijfelde geen moment en nam me voor om een blog te typen. Met dit als resultaat.
Bloggen. Een apart fenomeen. Mensen schrijven hele verhalen. Maar met welk doel vroeg ik mij af. Voor de lol? Voor het zoeken van lotgenoten? Voor het leggen van contact? Of gewoon om andere mensen te irriteren? Voor nog meer vrienden op hyves? Voor het ordenen van de eigen gedachten? Om op te vallen? Om stoer te doen? Nee. Geen van dit alles. Volgens mij is er maar een werkelijke reden om te gaan bloggen. Het gaat om het ontwijken van de studie, want zeg nou zelf... wie blogt, die sogt!
Je typt wat in de ruimte, er verschijnen wat letters op het beeldscherm, je verzint van alles, maar waarschijnlijk geen hond die jouw verhaal gaat lezen. Lekker belangrijk. Hoef je tenminste niet in die boeken te gaan zitten lezen. Die boeken met te kleine letters en teveel pagina's. Die boeken die nog altijd lusteloos in de boekenkast staan. Die boeken die schreeuwen om aandacht, maar dit niet krijgen. Of die boeken die misschien nog in de tas zitten, van het tripje naar de UB, waar je de vorige dag vol goede moed naartoe ging om "even lekker fanatiek de hele dag van half 9 's ochtends tot 10 uur 's avonds te studeren". Die boeken liggen nog in de tas, samen met wat markeerstiften en niet opgegeten mandarijnen.
Ondertussen wordt er volop gemsnd, gehyved, gesmst, gemaild, gebeld en natuurlijk -geblogd-! Ontwijken. Negeren. De kop in het zand. Daar zijn we goed in. Studeren? Nu even niet.
Stuur door
Dit is niet OK