Even weer een weekendje bij mijn ouders. Gewoon omdat het leuk is en gewoon omdat het kan. Een beetje uitslapen, een beetje eten, een beetje tv kijken. De leuke stad Assen een beetje verkennen. Weer eens een boek lezen en op internet zoeken naar nieuwe, leuke -en snakkend om ontdekt te worden- muziek. Wijn drinken met mama, muziek luisteren met papa. Slapen op mijn oude bed. Koffie om half 11, thee om 3 uur en wederom koffie om 8 uur. Voorspelbaarheid ten top. Koekjes, chocola en chips present en in de aanslag. Niets moet en alles mag. De dag kabbelt gestaag voort.
En dan is daar opeens die dvd. Die dvd van vroeger, waar we allemaal nog een stuk jonger waren. Papa zonder baard en met een andere haarkleur. Mama met lang haar, krullen en een wel heel erg groot montuur. Broerlief vol trots met zijn eerste Iron Maiden t-shirt. Zuslief met een bobline en een beugel, stuiterend voor de camera. En bovenal; een miniatuurversie van mezelf. Een kleine Gerdien, stil en verlegen. Met z'n allen op bezoek bij opa en oma. Met z'n allen in de achtertuin. Voetbalwedstrijden, verjaardagen, diplomazwemmen. Alles is vastgelegd. In een woord; geweldig!
Oude tijden worden herleefd. Je waant je weer even in een andere periode van je leven. Een periode waarin je nog mocht zeuren om niks, waarin je mocht huilen om niks en waarin je zo verschrikkelijk blij kon zijn met een snoepje. Een periode waarin de zomers altijd zo lang leken en waarin je fantasie zo groot was. Een periode waarin je een beer had tegen wie je alles kon vertellen. Een periode waarin volwassen mensen groot waren en de wereld klein. Een periode waarin alles eigenlijk nog zo simpel was.
En dan stopt de dvd en ben je weer 22. Snoepjes zijn gewoon snoepjes, volwassenen zijn helemaal niet zo groot en aan beren valt bijster weinig te vertellen.
Toch fijn om even terug te kunnen in de tijd. Nostalgie, bedankt!
Stuur door
Dit is niet OK