Het overkomt me elke keer weer. Ik probeer er iets op te verzinnen, om het te ontwijken, om het niet te laten gebeuren, maar helaas... het gebeurt! Elke week opnieuw. Als een soort terugkomende verkoudheid. Als een boomerang.
Vrijdag. De laatste dag van de week. De vijfde dag op een rij. Het valt eigenlijk net niet meer in de werkweek, maar het hoort ook nog niet bij het weekend. Het zit er precies tussen in. De vrijdag valt tussen wal en schip. En dat is natuurlijk vervelend. Want zeg nou zelf; wie wil er nou spartelend in het water liggen?
Op zo'n vrijdag voer ik dan ook altijd bijster weinig uit. Mijn rooster vertelt met dat ik vrijdag geen studieverplichtingen heb. Er kan dus allereerst uitgeslapen worden. Lekker. Na een douchje en een ontbijtje is het tijd voor koffie. Lekker. Daarna kunnen huishoudelijke taken verricht worden. Prima voor op een vrijdag. Even een wasmachine laten draaien, even een afwasje doen. Lekker. En fris. Ondertussen tikt de klok de tijd weg. Voor je het weet is het alweer middag. Het zou dan een geweldig goed tijdstip zijn om eens te gaan studeren. Nuttig. Een gitaar wordt gepakt en er wordt wat gezongen. De kans om te studeren is alweer verkeken.
Ondertussen stroomt half Groningen leeg, met treinen en bussen tegelijk. Koffertjes op wieltjes rijden voor mijn raam langs, vervoerd door studenten. Terug naar het ouderlijk huis. Naar Loppersum, naar Baflo, naar Tytsjerksteradiel , wie zal het zeggen? Groningen loopt leeg als een ballon. De gemiddelde leeftijd stijgt met elke vertrekkende trein zo'n vijf jaar. De vergrijzing wordt zichtbaar.
Terwijl de meerderheid van de studenten vertrekt uit deze mooi stad, probeer ik van de vrijdag een nuttige dag te maken. Op de een of andere mysterieuze wijze schijnt dat niet te kunnen. Het lukt me niet. Ik kan me er gewoonweg niet toe zetten. Vrijdag en nuttig liggen beide te spartelen in het water, tussen wal en schip.
Stuur door
Dit is niet OK