Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Ademnood

 
Maandagochtend. In walgelijke vroegte. Ik zit in de bus. De week is weer begonnen. De slaperigheid – deels door het tijdstip, deels door de busrit – komt langzaam opzetten. Lekker. Net wanneer ik bijna in de vergetelheid zak, stopt de bus en stommelen enkele mensen naar binnen. Geroezemoes. Nog voor ik mijn ogen weer wil sluiten, gebeurt het. Een verstikkende geur. Zoet. Indringend. Niet te missen. En deze neemt plaats op de stoel voor mij. Zonder zich van haar enorme walm bewust te zijn, gaat ze zitten en installeert ze haar tasje op de stoel naast haar. Ik zit als verstijfd achter dit scenario – gevangen in de geur – en vraag me af waar het mis is gegaan. Schoot het parfumflesje uit? Is het een manier van afschrikken? Een soort territoriumafbakening? Of werkt haar reukorgaan misschien niet optimaal? Maakt dit haar dan ontoerekeningsvatbaar? Wat het ook moge zijn, het is voor mij persoonlijk heel erg slecht te doen. Ik ben niet vies van een lekker geurtje, maar dit gaat het niveau geurtje ver te boven. Ik noem het een verviervoudiging van eau de cologne. Een aanval op de medemens. Het meisje probeert haar kapsel wat in het gareel te krijgen, hoewel daar niet bijzonder veel beweging in te krijgen is door de vele haarlak. Haar ogen zitten bijna net zo dicht als die van mij een paar minuten geleden. Bij haar echter niet door slaperigheid, maar een dikke laag mascara.

De bus komt weer in beweging en ze kijkt gemoedelijk uit het raam. Zij wel. Voor mij is de sfeer compleet omgeslagen. Lekker dutten is er niet meer bij. Mijn maag heeft zich ongeveer vijf keer omgedraaid en mijn hoofd duizelt. Ademhalen is kansloos. Ik kan een andere plaats zoeken in de bus, maar ik ben bang dat ik bij het opstaan neergeslagen word door de parfum. Ellendig. Ik zal hier nog drie kwartier in moeten vertoeven. 45 minuten. 2700 seconden. Ik denk dat mijn neus het niet overleeft. Mijn neusharen zijn zonder twijfel na drie minuten al verschroeid door de penetrante geur. Er valt niks meer aan te redden. Een frisse was. Pas gemaaid gras. Pannenkoeken. Ik zal het nooit meer kunnen ruiken.

Bij elke halte hoop ik vurig dat ze de bus verlaat, maar ze blijft rustig zitten. Natuurlijk. Waarom ook uitstappen? Wanneer eindelijk de laatste halte is bereikt – centraal station – pak ik als een dolle mijn jas en tas en stuif ik naar de deur. De deuren openen en zuurstof stroomt mijn neus binnen. De neusharen komen van pure blijdschap weer tot leven. Een verstikkende start van de week.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 

2 Hyvers respecteren dit

  • Roos Visser
 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags